W terenie – by dziecko widziało związek wiedzy, którą zdobywa, z otaczającym je światem.

Poprzez działanie – by to, czego dziecko się uczy, było dla niego sensowne i miało praktyczne zastosowanie.

Poprzez doświadczanie – by mogło samodzielnie odkrywać i przeżywać to, czego się uczy.

W ruchu – by odpowiadać na jego potrzeby rozwojowe i odpowiednio stymulować mózg.

W relacjach – by mogł uczyć się od siebie nawzajem, spoglądać na świat z innej perspektywy, okrywać innych ludzi i samego siebie.

• porzeszają wyobraźnię i twórczo przekształcają rzeczywistość;
• uczą się planowania własnych działań;
• zdobywają wiedzę o sobie: odkrywają swoje talenty i mocne strony, poznają swoje granice; uczą się przeżywania sukcesów i porażek;
• kreatywnie pokonują trudności;
• zdobywają kompetencje społeczne, uczą się współpracy i troski o innych;
• uwalniają i oswajają emocje;
• trenują samodzielność i zdobywają wiarę we własne siły;
• stają się uważne i skoncentrowane;
• podejmują odpowiedzialność za siebie i innych;
• ćwiczą sprawność fizyczna i zdolności manualne;
• rozwijają się intelektualnie, eksperymentują i uczą się wysnuwania wniosków;
• ćwiczą zdolności matematyczne i językowe, przygotowując się do nauki czytania i pisania.

Każdy dzień zaczynamy od spotkania w kręgu. Pielęgnujemy relacje i poczucie wspólnoty. Sprawdzamy, w jakich przyszliśmy dzisiaj nastrojach. To moment, gdy każdy może zabrać głos i podzielić się tym, co dla niego ważne. Rozmawiamy też o tym, co czeka nas dzisiejszego dnia.   

Wykorzystujemy okazje, by liczyć, ważyć, mierzyć i porównywać przedmioty. Głoskować i sylabizować, poznawać kształty liter i cyfr, przygotowywać rękę do nauki pisania, trenować pamięć i  koncentrację. Gdy jemy, dzielimy owoce, by każdy dostał po tyle samo. Sprawdzamy, ile kroków zostało nam jeszcze, by wrócić ze spaceru do bazy. Bawimy się, szukając w okolicy przedmiotów na literę “o”, i wydeptujemy jej kształt na śniegu. Odtwarzamy wzory, rysując patykiem po piasku. Szukamy w naturze podobieństw: rzeczy o tym samym kształcie, kolorze, wielkości… Czerpiemy z tego, co przynosi życie.  

Pozwalamy dzieciom na swobodna zabawę. Wiemy, że właśnie wtedy najwięcej się uczą. Powtarzają sytuacje, które zaobserwowały wokół siebie, ćwiczą umiejętności społeczne, eksplorują otoczenie, stają się twórcze i przede wszystkim szczęśliwe. 

Klaszczemy, tupiemy, recytujemy, sylabizujemy i śpiewamy. Po polsku i po angielsku. Czasem gramy przy tym na instrumentach, zawsze się dużo ruszamy i ćwiczymy palce, dobierając gesty do słów. Gimnastykujemy też buzie i nasze języki, bo uwielbiamy “łamańce językowe”. Dużo się przy tym śmiejemy.  

Chodzimy na wyprawy. Wspólnie ustalamy trasę i planujemy, jakie rzeczy zabrać ze sobą. Wyrabiamy kondycję. Zdobywamy wiedzę przyrodniczą, ćwiczymy uważność i koncentrację, obserwując naturę i zwierzęta. Lubimy też gry terenowe, podczas których trenujemy zdolności językowe i matematyczne.

Doskonalimy umiejętności outdoorowe. Wspólnie konstruujemy, budujemy szałasy, palimy ogniska, uczymy się wiązania lin. Wspinamy się i huśtamy. Gdy dzieci pokonują przeszkody, ćwiczą równowagę, nabywają sprawności i siły fizycznej. W ten sposób uczymy je także dbania o bezpieczeństwo swoje i innych. Bywa też, że w trakcie zabaw przekraczają własne granice i wówczas doświadczają ogromnej radości.

Snujemy opowieści. Czytamy książki. Czasem, gdy opowieść wzbogacimy o proste rekwizyty, wchodzi nam z tego mały teatr. Staramy się, by każdy z naszych słuchaczy mógł w bohaterach dostrzec siebie, własne radości i smutki. Wierzymy, że dzięki opowieściom, łatwiej jest pokonywać dzieciom trudności. Opowiadamy, by czerpały radość z słuchania.    

Zachęcamy dzieci do prac manualnych i warsztatowych. Lepimy, tkamy, pleciemy, malujemy, strugamy, piłujemy i szyjemy. Zapewniamy dzieciom kontakt z materiałem o różnej strukturze, zwartości i fakturze, pokazujemy, jak oszczędnie nim gospodarować i recyklingować go. Ćwiczymy ręce i palce, a przede wszystkim dajemy dzieciom okazje, by mogły używać wyobraźni i tworzyć.

Uprawiamy sad i ogród warzywny. Wspólnie go pielęgnujemy i zjadamy wyhodowaną przez siebie żywność. Pracujemy rękami w ziemi, wąchamy i kosztujemy owoców, by kształtować dziecięce zmysły. Przyglądanie się wzrostowi roślin, od ziarenka do owocu, wymaga wiele cierpliwości i systematyczności. Daje radość z własnych  dokonań, uczy szacunku do przyrody, do pożywienia i pracy człowieka. 

Staramy się zapewniać dzieciom kontakt ze zwierzętami, by stały się troskliwe i systematyczne. Pokazujemy, jak odpowiednio dokarmiać dzikie zwierzęta: ptaki czy sarny. Korzystamy z uprzejmości sąsiadów i odwiedzamy zwierzęta gospodarskie: kury, gęsi, indyki i kozy. Kiedy możemy, zaprasza pieski i konie do siebie. Może pewnego dnia jakieś zwierzęta wprowadzą się do nas na stałe?